Το άγχος του αποχωρισμού για μαμάδες και νήπια

Η κοινωνικοποίηση, η μεγαλύτερη κινητικότητα και το αυξανόμενο λεξιλόγιο προετοιμάζουν τα παιδιά για αλλαγές ζωής. Οι μεταβάσεις αυτές είναι δύσκολες και για τις δύο πλευρές. Ένας γονιός παρακολουθεί από τα “παρασκήνια” γεμάτος αγωνία, με το φόβο ότι το παιδί του θα πέσει μετά από τα πρώτα βήματα που θα κάνει μόνο του. Ένα παιδί αρχίζει να νιώθει λυπημένο όταν πρέπει να πει αντίο σε ένα φίλο του, αφού έχουν περάσει κάποιο χρόνο παίζοντας και διασκεδάζοντας μαζί.

Αποχωρισμός και άγχος.

Ο αποχωρισμός είναι μια ολόκληρη δοκιμασία για τα παιδιά όταν πρόκειται να αποχωριστούν ένα γονιό ή κηδεμόνα. Κάποιο άγχος είναι φυσιολογικό, έως και αναμενόμενο. Ο χειρισμός του αποχωρισμού είναι πολύ πιο δύσκολος, όταν το άγχος γίνεται εντονότερο, συνεχές και έχει διάρκεια. Το παιδί που δεν θέλει να πάει στον παιδικό σταθμό είναι ένα συνηθισμένο παράδειγμα. Το παιδί σας μπορεί να φτάσει στα άκρα για να καταφέρει να μείνει στο σπίτι μαζί σας.

Πώς μπορείτε να βοηθήσετε το παιδί.

• Να έχετε στο μυαλό σας ότι τα προβλήματα αποχωρισμού συχνά εμφανίζονται σε περιόδους αναπτυξιακών μεταβάσεων, όπως αλλαγή κρεβατιού από κούνια σε “κρεβάτι μεγάλου παιδιού” ή όταν πρέπει να προσαρμοστεί στην έλευση ενός νέου αδελφού ή αδελφής. Ζητήστε από το παιδί να μοιραστεί μαζί σας αυτά που νιώθει. Τα μικρά παιδιά δεν έχουν τη γλωσσική ικανότητα που απαιτείται για να εκφράσουν απευθείας αυτά που βιώνουν, γι' αυτό βάλτε το παιδί σας να παίξει ή να ζωγραφίσει για να μάθετε περισσότερα πράγματα για αυτά που νοιώθει.

• Παρατηρήστε και κρατήστε σημείωση όταν εμφανιστεί μια έντονη αντίδραση. Οι αντιδράσεις που βλέπετε στο παιδί σας μπορούν να καθοδηγήσουν τις προσπάθειές σας να χειριστείτε δύσκολες καταστάσεις αποχωρισμού. Μερικά παιδιά, για παράδειγμα, δεν έχουν πρόβλημα να πουν αντίο μετά από μια ευχάριστη δραστηριότητα. Για άλλα όμως, η αναχώρηση είναι επίπονη και γεμάτη δάκρυα. Το να εντοπίσετε πότε το παιδί σας βιώνει κατάσταση αποχωρισμού, είναι ένας τρόπος, έτσι ώστε να είστε έτοιμοι να ανταποκριθείτε όταν συμβεί.

• Φύγετε γρήγορα. Εάν το παιδί σας πρόκειται να μείνει με μια μπέιμπι σίτερ για πρώτη φορά, είναι κανόνας σε αυτή την κατάσταση να φεύγετε γρήγορα, με ένα σταθερό αποχαιρετισμό που το παιδί σας θα ακούσει. Με τον τρόπο αυτό θα γνωρίζει ότι φύγατε και θα μπορέσει να κάνει τη μετάβαση από τη μία κατάσταση στην άλλη: ήξερε πως ήσασταν εκεί, μετά σας είδε να φεύγετε και τώρα προσαρμόζεται στην παραμονή του με τη μπέιμπι σίτερ.

Η πρώτη μέρα στο σχολείο.

Η πρώτη φορά που πάει σχολείο είναι άλλη μια σημαντική κατάσταση μετάβασης για τα παιδιά. Προσπαθήστε να βρείτε τρόπους ώστε να κάνετε τη μετάβαση αυτή ευκολότερη. Γνωρίστε τους μελλοντικούς συμμαθητές και επισκεφθείτε το σχολείο από πριν, μέσα στο καλοκαίρι, ώστε να ελαχιστοποιήσετε το φόβο του αγνώστου. Πολλοί παιδικοί σταθμοί έχουν προγράμματα μετάβασης κατά τη διάρκεια των οποίων οι γονείς παρακολουθούν το σχολείο μαζί με τα παιδιά στην αρχή της χρονιάς.

Πώς να βοηθήσετε τον εαυτό σας.

• Σκεφτείτε τα δικά σας θέματα. Αν το παιδί σας φύγει καταχαρούμενο από την αγκαλιά σας και τρέξει προς την τάξη τη στιγμή που φτάσετε στο σχολείο, μήπως θα βρεθείτε να σκέφτεστε: “Ένα λεπτό! Του είναι τόσο εύκολο να πει αντίο;”. Παρότι αυτό είναι μια φυσιολογική, ανθρώπινη αντίδραση, είναι σημαντικό να σκεφτείτε εάν τα θέματα αποχωρισμού του γονιού επηρεάζουν εκείνα του παιδιού.

• Δημιουργήστε ένα τελετουργικό. Μπορεί να είναι κάτι πολύ απλό όπως το κούνημα του χεριού ή να στέλνετε φιλιά από μακριά ο ένας στον άλλο. Μια άλλη ιδέα θα ήταν να σχεδιάσετε μια διασκεδαστική δραστηριότητα με το μικρό σας όταν ξανασυναντηθείτε.

Να θυμάστε: το να μεγαλώνεις είναι δύσκολο πράγμα, και για το παιδί, αλλά και για τους γονείς!